Magkakaiba ang minimum wage sa bawat rehiyon dahil iba-iba rin ang kalagayan ng ekonomiya at gastos sa bawat lugar. Sa simpleng paliwanag, hindi pareho ang presyo ng pagkain, upa sa bahay, pamasahe, at iba pang pangangailangan sa Metro Manila kumpara sa mas malalayong probinsya. Ayon sa initial na datos mula sa mga opisyal na ahensya, tinitingnan ng mga wage board ang cost of living, inflation, at kakayahan ng mga negosyo bago magtakda ng bagong sahod. Layunin nitong balansehin ang pangangailangan ng mga manggagawa na kumita nang sapat at ang kakayahan ng mga employer na magbayad nang tuloy-tuloy. Dahil dito, natural na nagreresulta sa iba-ibang minimum wage rate depende sa rehiyon.
Mahalaga ang isyung ito dahil direktang naaapektuhan ang araw-araw na budget ng mga pamilya at ang operasyon ng mga negosyo. Batay sa mga paunang ulat, ginagamit ng mga policy maker ang regional minimum wage system para hindi maging sobrang mabigat sa maliliit na negosyo sa mga lugar na mas mababa ang kita. Sa kabilang banda, inaasahan din na mas mataas ang sahod sa mga urban area kung saan mas mahal ang bilihin at serbisyo. Ang ganitong setup ay idinisenyo para mas maging “fit” ang sahod sa lokal na kondisyon, sa halip na iisang rate para sa buong bansa. Sa ganitong paraan, sinusubukang iayon ang sahod sa aktwal na sitwasyon sa bawat rehiyon.
Sa proseso ng pagtukoy ng minimum wage, may mga wage board sa rehiyon na kumukonsulta sa iba’t ibang sektor. Ayon sa initial na datos mula sa mga pagdinig at konsultasyon, kinokolekta ang impormasyon mula sa labor groups, employers, at mga eksperto sa ekonomiya. Tinitingnan nila ang datos sa presyo ng bilihin, unemployment, at productivity bago magrekomenda ng adjustment. May legal na balangkas na sinusunod para matiyak na
